Column Bas Pruyser

Nepstang

Toen ik naar de middelbare school ging kreeg ik de fiets van mijn oudste zus. Diep ongelukkig nam ik het afgeragde damesmodel  aan om vervolgens eerst het zadel om te draaien. Dat was toen net zo stoer als veel jongens nu doen met hun petje. Daarna werden bagagedrager en  lappen kettingkast verwijderd en de ketting ingevet met zoveel smurrie dat een jaar lang al mijn rechter broekspijpen boos  gefronste wenkbrauwen van mijn moeder opleverden, die toen nog waste in een verzinkte teil met houten stamper op het gasfornuis. Vervolgens heb ik een stuk gasbuis afgezaagd, in de uiteinden een kurk gestopt met een schroefhaakje en dat tussen zadelbuis en voorvork gebonden met ijzerdraad. Als ontwerper in de dop bedacht ik wel vaker de mensheid dienende oplossingen.  Daarna heb ik de hele fiets rood geschilderd en voor 5 gulden een oud racestuur gekocht. Tussen de spaken van het voorwiel werd met twee wasknijpers een stuk karton gestoken, wat mijn ‘heren race fiets’ het geluid gaf van een gangmakers derny.

Ik voelde mij een trotse mán op mijn ros.

Als nieuw jurylid van de RAI Fiets Innovatie Award 2016 zie ik, 50 jaar later,  tussen de inschrijvingen een e-bike met een verwisselbare tussenstang. Het uitgangspunt is wel anders: als je zó oud bent geworden dat je de zwaai over het zadel niet meer kunt maken én je bent oud en wijs genoeg om je niet meer te schamen voor welk model fiets dan ook, haal je hem er af. Constructief is hij dus niet nodig. En je meissie op de stang voorop, dat gaat ook niet meer op onze leeftijd.

Ik beoordeel het ding, geraakt door heftig opborrelende herinneringen, natuurlijk als súpergoed, maar, geflankeerd door uiterst deskundige, lieve en geduldige collega’s uit de wereld van het fietsen, moet ik toegeven dat de nepstang vergeleken bij de andere inzendingen de handen niet op elkaar krijgt. We gaan over tot de orde van de overigens ontzettend leerzame en leuke dag en beoordelen vervolgens LEDverlichtingen, sloten zonder sleutel, een nieuwe band, helmen met remlicht en clignoteurs, hoogte verstelbare trekhaakfietsendragers, draadloze versnellingen en een jasbeschermer die zo sterk is dat hij ook kleine voetjes heel houdt.

Die nacht fiets ik trots door het zwoele Vondelpark op mijn e-bike met tussenstang waarop schrijlings een prachtige prinses is neergedaald. De wind wappert door haar rokken en lokken en mijn golvende hippiehaar. Als ik wakker wordt zijn de stang, de fiets en mijn haar weg maar voel ik opgelucht nog steeds mijn allerliefste prinses naast mij. Daar is niets nep aan.

Geplaatst in Uncategorized.